
Babe Ruth to angielski zespół rockowy z Hatfield w Hertfordshire, założony w 1971 roku pod nazwą Shacklock przez gitarzystę i aranżera Alana Shacklocka po ukończeniu Royal Academy of Music, z basistą Davidem Hewitem, klawiszowcem Dave'em Punshonem i perkusistą Dickiem Powellem, którzy zmienili nazwę na Babe Ruth (na cześć amerykańskiego baseballisty, choć Brytyjczycy nie znali legendy) pod sugestią menedżera, tworząc charakterystyczne brzmienie hard rocka z prog-rockowymi elementami, potężnymi wokalami i pełnymi aranżacjami, które odniosły większy sukces w Ameryce niż w ojczyźnie.
W 1972 roku do zespołu dołączyła wokalistka Janita "Jenny" Haan, była studentka sztuki, której potężny, soulfulny głos – porównywany do Roberta Planta i Roberta Frippa – stał się znakiem rozpoznawczym, a debiutancki album "First Base" na Harvest Records, nagrany w Chipping Norton Studios, z hitem "The Mexican" (z teksami po hiszpańsku i angielsku), wspiął się na 75. miejsce w USA i 85. w Kanadzie, zyskując status złotej płyty dzięki bluesowo-rockowym jamom i psychodelicznym solówkom, co katapultowało ich na trasy z gwiazdami jak Aerosmith.
Drugi album "Amar Caballero" (1973) pogłębił ich styl, dodając jazzowe i latynoskie motywy w utworach jak "Another Saturday Night" i "El Love Supreme", nagrany z wyższą produkcją, ale nie osiągnął komercyjnego sukcesu debiutu, co zbiegło się z odejściem Punshona (zastąpionego przez Chrisa Holmesa, a potem Steve'a Gurła z Atomic Rooster), podkreślając chaotyczną dynamikę zespołu podczas ery glam rocka, choć ich koncerty w USA, pełne energetycznych występów Haan, budowały lojalną bazę fanów.
Trzeci album "Babe Ruth" (1975) na Harvest, z bardziej zwięzłymi kompozycjami jak "Dancing in the Moonlight (It's Caught Me in Its Spotlight)" i "Walking on a Wire", wspiął się na 75. miejsce w USA, chwalony za blues-rockową furię i aranżacje Shacklocka, ale wewnętrzne konflikty doprowadziły do odejścia perkusisty Jeffa Allena i basisty Hewitta, co oznaczyło koniec oryginalnego składu i przejście do Capitol Records, gdzie nagrali "Stealin' Home" (1975) z nowymi muzykami, debiutującym na 169. miejscu.
"Stealin' Home" eksplorował funk-rockowe terytorium z hitami jak "Stealin' Home" i "For a Little More", nagranym z gitarzystą Berniem Marsdenem (późniejszym Whitesnake) i perkusistą Eddiem Marinem, ale album nie powtórzył sukcesu wczesnych dzieł, co zbiegło się z odejściem Shacklocka do kariery producenckiej (pracował z Suzi Quatro i T. Rex), a Haan i reszta nagrali ostatni album "Kid's Stuff" (1976) z dziecięcymi chórami i popowymi hookami, debiutujący na 53. miejscu w Kanadzie, po czym zespół się rozpadł.
Po rozpadzie w 1976 roku członkowie ruszyli w solowe projekty – Haan dołączyła do Liquid Gold, Marsden do Whitesnake, a Shacklock produkował hity jak "Tainted Love" Soft Cell; w 2002 roku oryginalni członkowie (Haan, Shacklock, Hewitt, Punshon i perkusista Ed Spevock) reaktywowali się, nagrywając szósty album "Que Pasa" (2009) na Revolver Records, pełen latynosko-rockowych jamów i dostępny najpierw cyfrowo, co zaowocowało trasą po Kanadzie w 2010 roku, w tym koncertami na Ottawa Bluesfest i Metropolis Montreal.
Mimo efemerycznej kariery, Babe Ruth pozostają kultową grupą lat 70., z wpływem na hard rock i prog, sprzedając setki tysięcy płyt głównie w USA, a ich reedycje jak "First Base / Amar Caballero" (1998) i 3CD box set (2025) z bonusami odświeżyły zainteresowanie; w 2014 roku zagrali ostatni koncert na Summerfest w Milwaukee, a Haan, nazywana "najpotężniejszym głosem w historii rocka", podkreślają w wywiadach ich spuściznę jako "zaginionego skarbu brytyjskiego rocka", inspirując nowe pokolenia jak Greta Van Fleet.
Dyskografia albumów studyjnych
1972 – First Base
1973 – Amar Caballero
1975 – Babe Ruth
1975 – Stealin' Home
1976 – Kid's Stuff
2009 – Que Pasa
Read more on Last.fm. User-contributed text is available under the Creative Commons By-SA License; additional terms may apply.
Brak reklam w których wykorzystano utwory tego wykonawcy.