nowe konto przypomnij hasło

Giacomo Puccini

Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini, urodzony 22 grudnia 1858 roku w Lukce jako szósty z dziewięciorga dzieci organisty i dyrygenta Michele Pucciniego oraz Albiny Magi, pochodził z wielopokoleniowej dynastii muzyków kościelnych, która od ponad stu lat dostarczała maestro di cappella katedrze w Lukce; gdy ojciec zmarł, gdy Giacomo miał zaledwie pięć lat, tytuł „maestro” przeszedł formalnie na niego, choć faktycznie funkcję tę sprawowali wujowie, a chłopiec wychowywał się w atmosferze absolutnego przekonania, że jego przeznaczeniem jest kontynuacja rodzinnej tradycji, co ostatecznie doprowadziło go do zupełnie innej, rewolucyjnej ścieżki operowej.
W 1880 roku, dzięki stypendium królowej Małgorzaty i wsparciu wuja, wstąpił do Mediolańskiego Konserwatorium, gdzie uczył się u Antonia Bazziniego i Amilcare Ponchiellego; tam, w wieku 22 lat, napisał swoją pierwszą większą kompozycję – Messa di Gloria – która zdradzała już niezwykłą melodyjną łatwość i teatralny instynkt, choć dopiero w 1884 roku, na konkursie wydawnictwa Sonzogno, wystawił jednoaktową operę „Le villi”, która nie zdobyła nagrody, ale zwróciła uwagę Giulia Ricordiego – człowieka, który przez kolejne czterdzieści lat będzie jego wydawcą, przyjacielem i czasem katem.
Przełomem okazała się „Manon Lescaut” (1893), trzecia opera, która po burzliwej próbie generalnej i siedmiu różnych librecistach odniosła oszałamiający sukces w Turynie, czyniąc 35-letniego Pucciniego nagle jednym z najpopularniejszych kompozytorów Europy i następcą Verdiego; od tego momentu rozpoczął się złoty okres twórczości – „Cyganeria” (1896), „Tosca” (1900) i „Madama Butterfly” (1904), trzy opery, które do dziś należą do najczęściej wykonywanych na świecie i które ustaliły jego charakterystyczny styl: ultra-melodyjne arie, dramaturgia oparta na silnych emocjach i kontrastach oraz niezwykła umiejętność malowania uczuć w orkiestrze.
„Madama Butterfly” początkowo poniosła w La Scali jedną z największych klęsk w historii opery – publiczność gwizdała i wyśmiewała dzieło – ale Puccini, w rzadko spotykanej u artystów determinacji, przerobił operę w ciągu kilku miesięcy, dodając m.in. arię „Addio, fiorito asil”, i w Brescii odniósł triumf, który trwa nieprzerwanie od ponad 120 lat, stając się symbolem jego perfekcjonizmu i wiary w swoje dzieła.
Po tragedii osobistej – w 1909 roku jego żona Elvira fałszywie oskarżyła służącą Dorię Manfredi o romans z kompozytorem, co doprowadziło do samobójstwa dziewczyny i wielkiego skandalu – Puccini popadł w kryzys twórczy, który przerwała dopiero „La fanciulla del West” (1910, prapremiera w nowojorskiej Metropolitan Opera z Carusem i Toscaninim) oraz genialna, choć niedoceniona za życia „Il trittico” (1918) – trzy jednoaktówki: mroczne „Il tabarro”, krwawa „Suor Angelica” i komiczna „Gianni Schicchi” z najsłynniejszą w historii arią „O mio babbino caro”.
Ostatnie lata życia poświęcił na „Turandot” – dzieło, które uważał za swoje największe wyzwanie; pracował nad nim w wielkich bólach, zmagając się z rakiem krtani, a kiedy w listopadzie 1924 roku wyjechał do Brukseli na eksperymentalne leczenie radem, zostawił ostatnie takty „Nessun dorma” niedokończone; zmarł 29 listopada 1924 roku w wieku 65 lat, a opera została dokończona przez Franco Alfano i miała prapremierę w La Scali pod batutą Toscaniniego, który w miejscu śmierci Pucciniego przerwał spektakl słowami: „Tutaj maestro złożył pióro”.
Dziedzictwo Giacoma Pucciniego – dwanaście ukończonych oper, z których co najmniej sześć („Cyganeria”, „Tosca”, „Madama Butterfly”, „Turandot”, „Manon Lescaut” i „La fanciulla del West”) należy do żelaznego kanonu światowego repertuaru – pozostaje niepodważalne; był ostatnim wielkim mistrzem włoskiej opery romantycznej, który potrafił pisać melodie trafiające prosto do serca milionów ludzi na całym świecie, łącząc wyrafinowaną orkiestrację z prostotą emocji, tworząc dzieła, które ponad sto lat po śmierci autora wciąż wywołują łzy i owacje na stojąco w teatrach od Tokio po Nowy Jork.

Dyskografia (wybór najważniejszych oper):
1884 – Le villi
1889 – Edgar
1893 – Manon Lescaut
1896 – La bohème
1900 – Tosca
1904 – Madama Butterfly (wersja ostateczna)
1910 – La fanciulla del West
1917 – La rondine
1918 – Il trittico (Il tabarro / Suor Angelica / Gianni Schicchi)
1926 – Turandot (dokończona przez Franco Alfano) Read more on Last.fm. User-contributed text is available under the Creative Commons By-SA License; additional terms may apply.

Brak reklam w których wykorzystano utwory tego wykonawcy.

• Lista użytkowników
• Regulamin
• Polityka prywatności
• Kontakt i reklama

• Facebook